Cel pracy Negatywne skutki zaburzeń odżywiania u dzieci są szczególnie przykre i niebezpieczne. Celem artykułu jest zatem zasygnalizowanie problemu poprzez przybliżenie (w oparciu o dostępną literaturę), zwłaszcza rodzicom, opiekunom i nauczycielom, symptomów zaburzeń, które manifestują się na różne sposoby przykrymi dolegliwościami – psychicznymi i somatycznymi łącznie oraz zachęcenie do podejmowania działań zapobiegawczych bądź ratujących. Materiał i metody Na potrzeby badania posłużono się materiałami z zakresu psychologii dziecięcej, pediatrii, patopsychologii dziecięcej, dietetyki, międzynarodowego prawa praw człowieka, praw dziecka. Wyniki Cierpiące na zaburzenia odżywiania dzieci zwykle doświadczają najróżniejszych problemów psychicznych wynikających z trudności nawiązania poprawnych relacji interpersonalnych. Z tego powodu często odczuwają silną presję, potrzebę spełniania oczekiwań, realizacji stawianych sobie/im celów. Chętnie używają jedzenia jako regulatora emocji. Jednak zaburzenia tego rodzaju, nieleczone, mogą powodować problemy ze zdrowiem. Problem zatem wymaga stałej czujności i dostarczania aktualnej wiedzy rodzicom i edukatorom. Wnioski Sama diagnoza wystąpienia zaburzeń odżywiania nie zawsze jest łatwa do postawienia, a późniejsza terapia to zwykle proces długotrwały i złożony, gdyż objawy z tym związane wykazują zarówno charakter psychiczny, jak i somatyczny. Leczenie ich na szczęście jest możliwe, ale wymaga zaangażowania specjalistów z różnych obszarów; zwykle wystarcza pomoc lekarza psychiatry i dietetyka. W kształtowaniu kultury żywieniowej, która po części jest odzwierciedleniem funkcjonowania jednostek w społeczeństwie, instytucji i organów tegoż społeczeństwa, mogą wspierać i regulować (właściwie przestrzegane) przepisy prawa.