Cel pracy:
Celem artykułu jest ukazanie, w jaki sposób kryzys na granicy polsko-białoruskiej oraz napływ migrantów wojennych z Ukrainy wymusiły zmianę w polityce migracyjnej. Główny problem badawczy dotyczy kwestii, na ile polityka migracyjna Polski stanowi kompromis między logiką bezpieczeństwa państwa a solidarnością wobec migrantów i uchodźców. W pracy przyjęto hipotezę, że po 2021 roku polityka migracyjna Polski ma charakter dwutorowy, a reakcje państwa wobec migracji są zróżnicowane w zależności od kontekstu politycznego oraz charakteru napływających grup migrantów, co skutkuje stosowaniem zarówno instrumentów restrykcyjnych i sekurtytyzujących, jak i solidarnościowych.

Materiał i metody:
W artykule zastosowano analizę dokumentów, co pozwoliło odtworzyć główne kierunki działań państwa w obszarze migracji. Uzupełniono ją analizą instytucjonalno-prawną oraz porównawczą, zestawiając reakcje Polski na kryzys na granicy z Białorusią i napływ migrantów wojennych z Ukrainy. Dodatkowo wykorzystano studium przypadku, które umożliwiło szczegółowe ukazanie obu zjawisk jako czynników kształtujących politykę migracyjną.

Wyniki:
W odpowiedzi na hybrydowe zagrożenia na granicy z Białorusią, Polska wdrożyła liczne rozwiązania legislacyjne, infrastrukturalne i operacyjne, wzmacniając bezpieczeństwo jako główny punkt odniesienia polityki migracyjnej. Jednocześnie działania wobec migrantów wojennych z Ukrainy miały przede wszystkim wymiar solidarnościowy i humanitarny. Uproszczone procedury legalizacji pobytu oraz dostęp do usług publicznych ukazały elastyczność państwa w reagowaniu na kryzysy.

Wnioski:
Kluczowym wyzwaniem w polityce migracyjnej pozostaje znalezienie równowagi między bezpieczeństwem a solidarnością, czyli wartościami, które w obliczu wyzwań i zagrożeń niekiedy okazują się niemożliwe do pogodzenia.