Cel pracy:
Niniejszy artykuł analizuje centralny paradoks związany z implementacją RRI, koncentrując się na kluczowej roli uniwersytetów. Teza pracy głosi, że uniwersytety, choć instytucjonalnie predestynowane do bycia liderami i promotorami RRI, są jednocześnie miejscem głębokiego, strukturalnego oporu wobec tej koncepcji.

Materiał i metody:
Artykuł ma charakter teoretyczno-przeglądowy. Analiza i krytyka piśmiennictwa rozproszonych dotąd dziedzin: zarządzania innowacjami, polityki naukowej, studiów nad zrównoważonym rozwojem i studiów nad szkolnictwem wyższym, stanowiła podstawowe narzędzie badawcze. Pozwoliła na stworzenie spójnej ramy analitycznej, pozwalającej na ustalenie związków i zależności oraz zidentyfikowanie kluczowego problemu badawczego, który istnieje na styku tych dyscyplin, dotyczący paradoksalnej roli uniwersytetów we wdrażaniu RRI.

Wyniki:
RRI jest kluczowym narzędziem dla budowania bardziej zrównoważonej i etycznej przyszłości, w której nauka i technologia służą dobru wspólnemu. Integracja RRI z agendą zrównoważonego rozwoju jest logiczna i konieczna, jednak stanowi największe wyzwanie implementacyjne dla nowego paradygmatu zarządzania innowacjami. Uniwersytety, które są z natury predysponowane do bycia liderami i katalizatorami zmiany paradygmatu, muszą przezwyciężyć wewnętrzne bariery kulturowe i strukturalne

Wnioski:
Analiza wykazała, że RRI, ze swoim naciskiem na antycypację, refleksję, zaangażowanie i responsywność, stanowi kluczowe narzędzie do harmonizacji postępu technologicznego z wartościami społecznymi i SDGs. Centralną rolę w tym procesie powinny pełnić uniwersytety, jako naturalni liderzy tej transformacji. Muszą one jednak przezwyciężyć systemowy konflikt między ideałami RRI a realiami ekonomii politycznej badań akademickich.