Streszczenie Celem artykułu jest określenie, w jaki sposób procesy depopulacji, niskiej dzietności, starzenia się ludności oraz migracji oddziałują na bezpieczeństwo Polski w kontekście porównawczym państw Grupy Wyszehradzkiej (V4): Czech, Polski, Słowacji i Węgier. Badanie przedstawiono w perspektywie teorii drugiego przejścia demograficznego oraz sektorowego ujęcia bezpieczeństwa. Przyjęto, że przemiany demograficzne nie są wyłącznie problemem polityki społecznej, lecz stanowią długookresowy czynnik kształtujący potencjał państwa w wymiarze społecznym, ekonomicznym, gospodarczym, militarnym i kulturowym. Zastosowano analizę porównawczą danych demograficznych i prognostycznych Eurostatu, Głównego Urzędu Statystycznego (GUS) oraz dokumentów strategicznych i programów polityki rodzinnej państw V4. Wyniki wskazują, że wszystkie państwa Grupy Wyszehradzkiej doświadczają utrwalonej dzietności poniżej poziomu prostej zastępowalności pokoleń. Wykazano, że transfery pieniężne dla rodzin mogą ograniczać materialne bariery rodzicielstwa, lecz samodzielnie nie prowadzą do trwałego wzrostu dzietności. Większą skuteczność ma spójna polityka obejmująca dostępne mieszkalnictwo, opiekę nad dziećmi, stabilność zatrudnienia, równość szans kobiet i mężczyzn na rynku pracy, ochronę zdrowia reprodukcyjnego, politykę integracji migrantów oraz aktywizację osób starszych. (P. McDonald, 2006, s. 501-506).