Cel pracy:
Celem badań było pozyskanie nowej wiedzy i uporządkowanie istniejącej na temat pościgów transgranicznych jako narzędzia walki z przestępczością międzynarodową w obliczu nowych wyzwań, między innymi w obliczu wojny rosyjsko-ukraińskiej.

Materiał i metody:
Metody teoretyczne: analizy, syntezy, wnioskowania. Analiza literatury krajowej i europejskiej, odnoszącej się do problematyki pościgów transgranicznych jako narzędzia w walce z przestępczością, w tym międzynarodową. Przegląd i analiza unijnych oraz polskich regulacji prawnych oraz projektów aktów prawnych uwzględniających obszar problemowy ujęty w tytule artykułu. Analiza danych źródłowych pozyskanych z Komendy Głównej Policji.

Wyniki:
Artykuł eksponuje potencjalne zagrożenia związane z realizacją pościgu transgranicznego, takie jak ryzyko naruszenia praw jednostki, niejednoznaczność w zakresie przypisania odpowiedzialności prawnej ora możliwość wystąpienia konfliktów jurysdykcyjnych. Podniesiono, iż pościg transgraniczny stanowi nieodzowny instrument przeciwdziałania przestępczości o charakterze międzynarodowym. Jednak jego prawidłowe funkcjonowanie wymaga zachowania równowagi pomiędzy imperatywem skuteczności operacyjnej a koniecznością poszanowania zasad porządku prawnego i suwerenności państw.

Wnioski:
Pościgi transgraniczne w Polsce są trwale osadzone w systemie współpracy europejskiej i stanowią niezbędne narzędzie zwalczania przestępczości transgranicznej. Ich skuteczność zależy od spójności regulacji prawnych, jakości porozumień bilateralnych oraz sprawnej organizacji działań operacyjnych. Jednocześnie niezbędne jest konsekwentne uwzględnianie standardów ochrony praw podstawowych, co warunkuje legalność i społeczną akceptację tego rodzaju działań.