Cel pracy:
Celem artykułu jest interdyscyplinarna analiza potencjału gier komputerowych jako narzędzia wspierającego rozwój kompetencji emocjonalnych i społecznych u młodzieży. Szczególne znaczenie przypisano grom narracyjnym i symulacyjnym, w których obecne są motywy niepełnosprawności, kryzysów psychicznych oraz projektowania inkluzyjnego. Badanie miało na celu ukazanie wpływu kontaktu z tego rodzaju grami na poziom empatii, zdolności mentalizacyjnych oraz akceptacji różnorodności społecznej.

Materiał i metody:
Badanie przeprowadzono wśród 110 osób w wieku od 18 do 24 lat, które regularnie grają w gry komputerowe, przynajmniej dwa razy w tygodniu. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem kwestionariusza samoopisowego, zawierającego zarówno skale ilościowe, jak i pytania jakościowe.

Wyniki:
Wyniki badań wykazały istotne różnice w poziomie kompetencji społecznych i emocjonalnych pomiędzy grupami badanych, różnicowanymi ze względu na rodzaj preferowanych gier komputerowych. Najwyższe średnie wartości we wszystkich analizowanych aspektach odnotowano wśród uczestników grających w gry uwzględniające tematykę niepełnosprawności i projektowania dostępnego. Badani ci wykazywali wyższy poziom empatii, większą zdolność mentalizacyjną, wyraźniejszą akceptację osób z niepełnosprawnościami oraz silniejszą świadomość inkluzywności w grach.

Wnioski:
Uzyskane wyniki potwierdzają, że gry komputerowe, zwłaszcza te o charakterze narracyjnym i symulacyjnym, mogą pełnić funkcję wspierającą rozwój emocjonalny i społeczny młodzieży. Szczególnie znaczące okazuje się ich oddziaływanie na kształtowanie empatii, teorii umysłu oraz otwartości na różnorodność.