Edukacja mówcy Jak wychować człowieka szlachetnego; ideał według M.F. Kwintyliana
 
Więcej
Ukryj
1
WSGE
AUTOR DO KORESPONDENCJI
Anna Krajewska   

WSGE, Olsztyńska 63, 11-001 Dywity, Polska
Data nadesłania: 01-09-2017
Data akceptacji: 15-09-2017
Data publikacji: 26-09-2017
 
JoMS 2017;34(3):47–57
 
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE ARTYKUŁU
Cel pracy:
Celem artykułu jest przedstawienie głównych założeń wychowawczych proponowanych przez M. F. Kwintyliana w kształtowaniu nowych pokoleń prawych ludzi i obywateli.

Materiał i metody:
Metoda analityczna i opisowa

Wyniki:
Rezultaty i wnioski w części podsumowującej

Wnioski:
Według Kwintyliana obywatel desygnowany do kierowania i zarządzania państwem miał być idealnym mówcą. Poza wszechstronnym i gruntownym wykształceniem powinien biegle posługiwać się językiem greckim i łacińskim, znać dobrze literaturę, ukończyć studia oratorskie, a nade wszystko wyróżniać go nienaganny profil moralny – powinien być wzorem prawego i nienagannie moralnego człowieka. Postulował, by chłopcy od najmłodszych lat byli przygotowywani do tej roli. Na proces wychowawczy przyszłego mówcy składały się więc edukacja intelektualna i moralna, które miały miejsce w tradycyjnych instytucjach wychowawczych starożytnego Rzymu, tj. w rodzinie i w szkole. Od rodziców wymagał wykształcenia i prawości tak, aby dzieci w domu nie były świadkami scen brutalnych i bezwstydnych. Podobne wymagania stawiał nauczycielom, którzy najpierw winni wykazywać się szlachetnością, a następnie gruntownym wykształceniem. Swoje propozycje i postulaty zawarł w traktacie pt. Kształcenie mówcy, który, jak sadził, „będzie pożyteczny dla zdrowo myślącej młodzieży rzymskiej”.

 
REFERENCJE (8)
1.
Adamska-Staroń, M. (2016). Metaforyczne ujmowanie idei pedagogicznych jako dobra praktyka edukacyjna, „Journal of Modern Science” t. 4, z. 31, s. 63–92.
 
2.
Jaroszyński, C., Jaroszyński, P. (2008). Kultura słowa. Podstawy retoryki klasycznej, Szczecinek: Fundacja Nasza Przyszłość.
 
3.
Jedynak, B., Jedynak, S., Krusiński, L. (2010). Filozofia i wychowanie, Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej.
 
4.
Kościanek-Kukacka, J. (2005). Osobowość wychowanków w percepcji kandydatów na nauczycieli, „Journal of Modern Science” t. 1, z. 1, s. 237–244.
 
5.
Kot, S. (1994). Historia wychowania, Warszawa: Wydawnictwo Żak.
 
6.
Kwintylian, M.F. (2005). Kształcenie mówcy. Księgi I, II, X, przeł. M. Brożek, Wrocław: De Agostini, Ossolineum.
 
7.
Preliezzo, J.M., Nanni, C. Malizia, G. (1997). Dizionario di scienze dell’ educazione, Torino: Editrice ELLE Di Ci.
 
8.
Wysocka, E. (2016). Diagnoza pozytywna w działaniach pedagoga jako przykład „dobrych praktyk” w pracy z młodzieżą – propozycje narzędzi diagnostycznych, „Journal of Modern Science” t. 4, z. 31, s. 37–62.
 
eISSN:2391-789X
ISSN:1734-2031