Edukacja mówcy Jak wychować człowieka szlachetnego; ideał według M.F. Kwintyliana
 
 
Więcej
Ukryj
1
WSGE
Data publikacji: 26-09-2017
Data nadesłania: 01-09-2017
Data akceptacji: 15-09-2017
 
JoMS 2017;34(3):47–57
SŁOWA KLUCZOWE:
DZIEDZINY:
STRESZCZENIE ARTYKUŁU:
Cel pracy:
Celem artykułu jest przedstawienie głównych założeń wychowawczych proponowanych przez M. F. Kwintyliana w kształtowaniu nowych pokoleń prawych ludzi i obywateli.

Materiał i metody:
Metoda analityczna i opisowa

Wyniki:
Rezultaty i wnioski w części podsumowującej

Wnioski:
Według Kwintyliana obywatel desygnowany do kierowania i zarządzania państwem miał być idealnym mówcą. Poza wszechstronnym i gruntownym wykształceniem powinien biegle posługiwać się językiem greckim i łacińskim, znać dobrze literaturę, ukończyć studia oratorskie, a nade wszystko wyróżniać go nienaganny profil moralny – powinien być wzorem prawego i nienagannie moralnego człowieka. Postulował, by chłopcy od najmłodszych lat byli przygotowywani do tej roli. Na proces wychowawczy przyszłego mówcy składały się więc edukacja intelektualna i moralna, które miały miejsce w tradycyjnych instytucjach wychowawczych starożytnego Rzymu, tj. w rodzinie i w szkole. Od rodziców wymagał wykształcenia i prawości tak, aby dzieci w domu nie były świadkami scen brutalnych i bezwstydnych. Podobne wymagania stawiał nauczycielom, którzy najpierw winni wykazywać się szlachetnością, a następnie gruntownym wykształceniem. Swoje propozycje i postulaty zawarł w traktacie pt. Kształcenie mówcy, który, jak sadził, „będzie pożyteczny dla zdrowo myślącej młodzieży rzymskiej”.

AUTOR DO KORESPONDENCJI:
Anna Krajewska   
WSGE, Olsztyńska 63, 11-001 Dywity, Polska
 
REFERENCJE (8):
1. Adamska-Staroń, M. (2016). Metaforyczne ujmowanie idei pedagogicznych jako dobra praktyka edukacyjna, „Journal of Modern Science” t. 4, z. 31, s. 63–92.
2. Jaroszyński, C., Jaroszyński, P. (2008). Kultura słowa. Podstawy retoryki klasycznej, Szczecinek: Fundacja Nasza Przyszłość.
3. Jedynak, B., Jedynak, S., Krusiński, L. (2010). Filozofia i wychowanie, Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej.
4. Kościanek-Kukacka, J. (2005). Osobowość wychowanków w percepcji kandydatów na nauczycieli, „Journal of Modern Science” t. 1, z. 1, s. 237–244.
5. Kot, S. (1994). Historia wychowania, Warszawa: Wydawnictwo Żak.
6. Kwintylian, M.F. (2005). Kształcenie mówcy. Księgi I, II, X, przeł. M. Brożek, Wrocław: De Agostini, Ossolineum.
7. Preliezzo, J.M., Nanni, C. Malizia, G. (1997). Dizionario di scienze dell’ educazione, Torino: Editrice ELLE Di Ci.
8. Wysocka, E. (2016). Diagnoza pozytywna w działaniach pedagoga jako przykład „dobrych praktyk” w pracy z młodzieżą – propozycje narzędzi diagnostycznych, „Journal of Modern Science” t. 4, z. 31, s. 37–62.

eISSN:2391-789X
ISSN:1734-2031