Eskalacja cyberzagrożeń wpływa na aktualną politykę Unii Europejskiej w zakresie cyberbezpieczeństwa, co stanowi istotny element zarządzania kryzysowego państw członkowskich. Od momentu wybuchu wojny w Ukrainie w centrum zainteresowania Unii Europejskiej znalazły się zagadnienia dotyczące skutecznej ochrony cyberprzestrzeni przed działaniami dezinformacyjnymi. Wyrazem tego jest przyjęcie takich aktów prawnych, jak CRA, AI Act czy DORA. Analiza zmian prawnych od strony systemowej, jakie następują w polityce cyberbezpieczeństwa UE jest głównym celem tego artykułu. Podmiotem analizy badawczej jest UE, a przedmiotem - polityka cyberbezpieczeństwa i zmiany prawne, jakie następują. Należy przyjąć założenie, że podejście do tworzenia regulacji zapewniających bezpieczeństwo w cyberprzestrzeni na szczeblu unijnym i państwowym będzie ewoluowało. Istotne jest zatem tworzenie spójnych i transparentnych mechanizmów polityki cyberbezpieczeństwa określających determinanty wzajemnej pomocy w przypadku zaistnienia tzw. incydentów oraz wprowadzenie europejskich ram prawnych w tym zakresie. Jeżeli przyjmiemy, że ewolucja polityki cyfryzacji jest reakcją na wzrost niestabilności i zagrożeń w tym obszarze oraz brak istnienia odpowiednich mechanizmów i regulacji w tym zakresie to istotne jest, zatem tworzenie spójnych i transparentnych mechanizmów polityki cyberbezpieczeństwa określających determinanty wzajemnej pomocy w przypadku zaistnienia tzw. incydentów oraz wprowadzenie europejskich ram prawnych w tym zakresie. Głównym problemem badawczym jest wykazanie, jak istotnym elementem w obecnych regulacjach prawnych jest umiejętnie prowadzona polityka na poziomie unijnym, ponieważ ma to ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego samych państw członkowskich oraz całej UE.