Cel pracy:
Problem badawczy dotyczy tego, czy Poncjusz Piłat (będący namiestnikiem Judei w latach 26-36 n.e.) pełnił funkcję prokuratora (jak wskazuje na to przekaz Tacyta), czy może był prefektem (jak wskazuje na to źródło epigraficzne). Celem pracy jest udzielenie odpowiedzi na to pytanie poprzez wyselekcjonowanie i analizę źródeł poświęconych tytulaturze Poncjusza Piłata oraz dokonanie krytycznej oceny literatury poświęconej problemowi.

Materiał i metody:
Opracowanie oparto na krytycznej analizie literatury przedmiotu i źródeł. Dzięki temu tekst nabrał charakteru dogmatyczno-historycznego. W pracy wykorzystano: (1) metodę historyczną dla rekonstrukcji kontekstu ustrojowego i politycznego zarządzania rzymskimi prowincjami w okresie wczesnego cesarstwa (2) metodę źródłową dla analizy tekstów starożytnych autorów oraz źródeł epigraficznych i archeologicznych; (3) metodę porównawczą dla zestawienia ustroju Judei z innymi prowincjami cesarskimi; (4) metodę hermeneutyczną, która pozwoliła na interpretację terminów urzędniczych w ich grecko-łacińskim kontekście.

Wyniki:
Przeprowadzone badania pozwoliły na zebranie i analizę wszystkich źródeł literackich i epigraficznych, w których wymieniony był Poncjusz Piłat, a także dokonano kwerendy najważniejszej literatury przedmiotu poświęconej problematyce tytułu Poncjusza Piłata.

Wnioski:
Poncjusz Piłat jako urzędujący namiestnik Judei w latach 26-36 n.e. pełnił funkcję prefekta z dodatkowymi uprawnieniami prokuratorskimi. Innymi słowy był prefektem – prokuratorem. Za tym przemawia najważniejszy dowód – epigraficzny oraz źródłowe opisy jego uprawień władczych z jakich korzystał w zarządzanej przez siebie prowincji. Dodatkowe uprawnienia skarbowe i znajomość praktyki administracyjnej cesarstwa uzasadnia też tezę o dodatkowych uprawnieniach prokuratorskich Piłata.