Formy teatralne i parateatralne w polonistycznej edukacji wczesnoszkolnej w Polsce
 
Więcej
Ukryj
1
Uniwersytet Śląski w Katowicach Wydział Pedagogiki i Psychologii
2
Faculty of Education Matej Bel University Banská Bystrica, Slovak Republic
Data publikacji: 27-01-2018
 
JoMS 2017;35(4):65–76
SŁOWA KLUCZOWE:
STRESZCZENIE ARTYKUŁU:
Artykuł przybliża czytelnikowi najważniejsze i najciekawsze formy, metody i techniki teatralne i parateatralne stosowane we współczesnej szkole w Polsce, od najprostszych, które kształcą tzw. kulturę żywego słowa (np. głośne opowiadanie [gawędę], głośne czytanie, recytację, czytanie z podziałem na role), przez inscenizacje, do nowoczesnych form pracy, z wykorzystaniem metod aktywizujących, takich jak: gry dramatyczne, sąd inscenizowany, „warsztaty teatralno-literackie” i drama. Wyróżniono również (za T. Samulczyk-Pawluk) następujące współczesne formy teatralne: teatr samorodny, teatr lalek, teatr przedmiotów, teatr poezji, pantomima, teatr plastyczny, teatr propozycji, teatr małych form. W artykule wskazano jedną z najciekawszych form teatralnych stosowanych w szkołach słowackich – dramatyczne wychowanie. Specyfikę artykułu stanowi omówienie zagadnienia związanego z rolą form teatralnych i parateatralnych w pracy nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej, które mają duży wpływ na wyzwolenie ekspresji twórczej ucznia, co pozwala mu lepiej zrozumieć omawiany tekst literacki czy budować rolę.
 
REFERENCJE (14):
1. Awgulowa, J. (1979). Dziecko widzem i aktorem. Inscenizacje dla klas przedszkolnych, świetlic, domów dziecka. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
2. Awgulowa, J., Świętek, W. (1964). Inscenizacje w klasach I–IV. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
3. Chrząszcz, K. (2007). Istota i funkcja dramy, „Wychowanie na co Dzień”, nr 12.
4. Latoch–Zielińska, M. (2003). Warsztaty teatralno – literackie w praktyce szkolnej, [w:] Od teatru żaków do Internetu, red. B. Myrdzik, Lublin: Wyd. UMCS.
5. Machulska, H. (1992). Środki teatralne w procesie nauczania i wychowania (3), „Drama”. z. 3.
6. Milczarek–Pankowska, K. (1986). Drama na lekcjach języka polskiego, „Polonistyka”, nr 1 (231).
7. Pruszkowska, A. (2006), Drama i teatr – czy to krewniacy?, „Drama”, z. 51.
8. Rybotycka L., Gry dramatyczne. Teatr młodzieży, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1976.
9. Samulczyk–Pawluk, T. (2005). Edukacja teatralna w szkole podstawowej Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
10. Szymik, E. (2011). Drama w nauczaniu języka polskiego. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
11. Szymik, E. (1992/3). Gry dramatyczne formą kształcenia sprawności językowej uczniów, „Język Polski w Szkole dla klas IV–VIII”, z. 4.
12. Way, B. (1995). Drama w wychowaniu dzieci i młodzieży, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
13. Wiechowie, Z. A. (1971). Poradnik dla wychowawców świetlic szkolnych, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
14. Wierzbicka, U. (1979). Szkolny teatr małych form w moim doświadczeniu pedagogicznym. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne.
eISSN:2391-789X
ISSN:1734-2031